<p>Werset ten osadzony jest w kontekście życia <em>Ezechiasza</em>, czternastego kr&oacute;la Judy. Ezechiasz wyr&oacute;żniał się jako pobożny władca, kt&oacute;ry nieustannie zabiegał o poznanie Bożej woli w swoim życiu. Poprzedni werset opisuje, jak Ezechiasz ciężko zachorował i prosił Boga o uzdrowienie. To właśnie w tej sytuacji B&oacute;g odpowiedział na jego modlitwę i przekazał mu słowa zawarte w <em>2. Księdze Kr&oacute;lewskiej 20:5</em>.</p>
<p>Choć werset ten odnosi się do konkretnego okresu w życiu Ezechiasza, niesie ze sobą cenne lekcje r&oacute;wnież dla nas. Po pierwsze, ukazuje on Boży charakter. B&oacute;g jest Bogiem wsp&oacute;łczucia i miłosierdzia, kt&oacute;ry troszczy się o nas i nasze potrzeby. Możemy mu zaufać i zwr&oacute;cić się do Niego z naszymi prośbami, wiedząc, że nas słyszy i widzi.</p>
<p>Po drugie, werset ten uczy nas, jak ważna jest modlitwa. Ezechiasz się modlił, a B&oacute;g go wysłuchał. Modlitwa jest potężnym narzędziem dostępnym dla nas, chrześcijan; powinniśmy z niej nieustannie korzystać, by przedstawiać Bogu zar&oacute;wno własne potrzeby, jak i potrzeby innych ludzi.</p>
<p>Wreszcie, werset ten ukazuje znaczenie ufności Bogu. Ezechiasz zaufał Bogu, a jego wiara została nagrodzona. Gdy w życiu mierzymy się z trudnymi sytuacjami, musimy ufać Bogu i Jego obietnicom, wiedząc, że On nad wszystkim panuje.</p>